Patiëntervaring

Veel patiënten willen van een ervaringsdeskundige weten hoe het is om deel te nemen aan het RealHealth pijnmanagementprogramma en wat de ervaringen in de praktijk zijn.

Lees hier verschillende patiënt ervaringen van onze deelnemers en hier uitkomsten van wetenschappelijke onderzoeken.

Op de homepage vindt u twee video’s met de ervaringsverhalen van Theo Heister en Joke Goes naar aanleiding van hun deelname aan het RealHealth programma.

22-3-2017: Peter Lormans

Ik heb deelgenomen aan de RealHealth training, groep 198.

Het is nu bijna 2 jaar geleden dat ik mocht meedoen aan de training bij de RealHealth. Met de laatste terugkomdag, nu bijna een jaar geleden, werd de training definitief afgesloten. Toch wil ik jullie nog informeren hoe het verder is gegaan, voor mij gaat het proces immers nog steeds verder.

Ik weet nog dat ik als een van de zwakkere broeders aan de training begon, tenminste zo voelde het voor mij zelf.  Ik had behoorlijk veel pijn en ook veel angst om oefeningen uit voeren waardoor het nog slechter met mijn rug zou gaan. In de twee weken durende training heb ik toch al stapjes vooruit kunnen maken.  Er was verbetering wat betreft de toegenomen kracht in de rug en ook had ik meer vertrouwen gekregen waardoor de angst dat het weer eens mis zou gaan minder werd.

Op de laatste terugkomdag, een jaar na aanvang van de training, heb ik aangegeven dat ik op de goede weg zat en nog steeds stapjes vooruit maakte. Verder gaf ik aan nog steeds dagelijks de methode van de RealHealth te gebruiken.

Nu zijn we dus bijna 2 jaar verder, en ik kan jullie mededelen dat het nog steeds goed gaat. Er zijn wel eens momenten dat ik mezelf afvraag, hoe is het mogelijk dat het nog niet is misgegaan?

In de jaren voordat ik de RealHealth training heb gevolgd had ik veel ziekteverzuim omdat ik weer eens door mijn rug was gegaan.  Na de training ben ik volgens de RealHealth methode weer aan het werk gegaan. Dit betekende voor mij dus op bijna nul beginnen en met een zelf gemaakt schema in vijf maanden naar weer full time.  Daarbij ook nog rekening houden met opbouw van de uit te voeren werkzaamheden. Dit betekend dus zelf er voor zorgen dat er afwisseling is in houding (lopen, zitten). En nu , na 2 jaar nog geen verzuim!!!!

Ook is er een enorme vooruitgang wat betreft het werk rondom het huis.  Het lijkt voor een buitenstaande misschien iets onnozels maar neem bijvoorbeeld de auto’s wassen. Twee jaar geleden moest ik er mee naar de wasstraat, een jaar geleden deed ik op dag 1 een auto wassen en op dag 2 een auto wassen. Nu poets ik beide auto’s op 1 dag.

Het werken in de tuin : een jaar geleden moest ik nog vrijwel alles door familieleden laten doen. Nu we weer een jaar verder zijn is het mij gelukt om zelf de tuin weer voorjaars klaar te maken.En ook hier weer met behulp van de RealHealth theorie: Ondanks dat het geen hele grote tuin is toch de werkzaamheden verdelen over meerdere delen van de week.

Ook was en ben ik een carnavalsvierder, twee jaar gelden is dit aan mijn neus voorbij gegaan. Vorig jaar is het mij wel gelukt om te gaan, bij binnenkomst in de zaal zorgden mijn vrienden er voor dat ik onmiddellijk een kruk kreeg om op te zitten. Dit jaar ben ik wederom gegaan, deze keer geen kruk nodig en kreeg ik na enkele uren de vraag of ik het nog wel vol hield. En ook nu weer zelf aanvoelen en zelf bepalen hoe lang hou ik het vol zonder over de grens te gaan, en ook van tevoren al plannen welke dagen ik wel ga en welke niet.

Tja, en hoe komt het dat het nu zo gaat?

Op de laatste terugkomdag keken de andere van de groep mij een beetje verbaasd aan toen ik aangaf nog steeds dagelijks mijn oefeningen te doen en ook de overige methoden van de RealHealth dagelijks toe te passen. Ik heb toen ook aangegeven dit zo te willen voortzetten.

Nog steeds doe ik iedere ochtend mijn oefeningen en zorg voor de rest van de dag voor voldoende beweging. Ook iedere avond een vorm van inspanning, dit betekend een aantal kilometers lopen, een stuk fietsen of ook weer oefeningen in huis. En er zijn wel eens dagen dat de rug wat stijver aanvoelt, een tijdelijke verandering van oefenschema zorgt dan weer voor een oplossing.

En bij alles wat ik doe hou ik mijn achterhoofd dat ik niet over mijn grens heen ga. Wil ik graag  een grotere ronde lopen of fietsen dan zorg ik voor een tussenpauze. Heb ik een dag in de tuin gewerkt dan wordt de inspanning die ik in de avond zou doen (fietsen, wandelen) daar ook op aangepast. Als ik in het verleden een pijnscheut in de rug voelde dan pakte ik enkele dagen mijn rust. Als ik nu iets voel in mijn rug dan is dit voor mij juist een teken dat mijn rug wat extra beweging nodig heeft.

Ik heb nu enkele maanden een probleem met een beschadigde zenuw in mijn been en ben hiervoor in behandeling in het Radboud ziekenhuis. In eerste instantie kreeg ik van de arts het advies om het been meer rust te geven. In inderdaad merkte ik dat de pijnklachten in het been minder werden. Echter, hierdoor had ik minder beweging en merkte ik dat mijn rug begon op te spelen. Ik heb hierop aan de bel getrokken bij de arts en heb aangegeven met welk proces ik met mijn rug bezig ben en dat ik daar geen terugslag in wilde. De arts was het hier volledig mee eens en voor de klachten van de zenuw wordt een andere behandeling gezocht.

Tenslotte heb ik zelf het gevoel dat ik zelf ook veel beter in mijn vel zit dan twee jaar geleden. Ik heb nog steeds veel vertrouwen in mijn rug. Ik ben niet meer Peter met die zwakke rug en ook de keukengesprekken gaan niet meer alleen over de rug van Peter.

Om mij heen krijg ik nu soms de vraag, heeft de laatste operatie dan toch geholpen? Ik geef dan aan dat ik juist bij de RealHealth terecht ben gekomen omdat de laatste operatie niks heeft opgeleverd.

Vervolgvraag is dan, ja maar wat is de RealHealth dan? Ik probeer het dan uit te leggen en ze snappen het dan een beetje.

Voor mij is het in ieder geval een geschenk uit de hemel geweest en heeft het tot nu toe al heel veel opgeleverd. Ik ben dan ook vast van plan al het datgene wat ik bij jullie heb geleerd en nu in de praktijk uitvoer, om daarmee door te blijven gaan.

Met vriendelijke groet,

Peter Lormans

 

1-3-2017: Ingrid van der Laan

Een leven positief veranderd
Als meisje wist ik niet beter; mijn vader (2 meter lang) had iedere dag rugpijn. Meerdere in de familie trouwens. Het leek “gewoon”, toen ook ik lichte klachten kreeg. Maar het werd ondragelijk en ik moest mijn vele sporten maar eens stopzetten. Via manuele- en fysiotherapeuten, via podologen en chiropractoren, via orthopedische specialisten en cortisonen injecties leefde ik een leven die ik niet wilde. Uitzichtloos op enig herstel en een negatief stempel chronisch ziek meegekregen.

De trieste druppel was het moment dat mijn 11-jarige dochter binnen mijn gehoorafstand met haar vader besprak dat we beter niet naar de dierentuin konden gaan omdat mama moeilijk uit bed kon komen…. Tijd voor verandering! Maar hoe? Mijn huisarts vroeg destijds bedenktijd en kwam met een specialistische kliniek op 150 km van mijn huis. Zonder enige verwachting ben ik naar de Sint Maartenskliniek afgereisd. Na gedegen onderzoeken eindelijk een diagnose gekregen die vervolgd werd door een domper van grote omvang: “we kunnen, op dit moment, niets voor u doen”. Dikke tranen bij de deur toen Dr. Spruit mij een voorstel deed. Een pijnmanagementprogramma. En eerlijk gezegd; 3 dagen later heb ik pas de folder uit mijn tas gehaald. Had ik eigenlijk wel een keuze?

Gelukkig werd ik toegelaten tot het RealHealth programma in groep 82. In maart 2011 was het zover. En met de gedachte: dit doe ik wel eventjes …. (!?) konden de 2 weken wat mij betreft beginnen. Ik ben van nature een perfectionist met een groot hart, waar voor iedereen een plekje is. Helemaal fout als je aan jezelf moet werken in een groep met lieve mensen die allemaal een vreselijk verhaal hebben. Ik werd al snel de mama van de groep, de schouder om uit te huilen, de vraagbaak en regeltante. Erg comfortabel want dat deed ik al jaren in mijn werk en privé-omgeving.
Na een week van tips en informatie over slapen, pijn, gevolgen en het beïnvloeden daarvan, medicijn gebruik, bewegen en omgeving, afgewisseld met ontspanningsoefeningen, circuittraining en stretching kwam ik mijzelf ongelofelijk hard tegen. De dames en heren begeleiding hadden het met hun ervaring al lang zien aankomen en vingen mij op. Praten, Praten, praten en zelf, met een handreiking van de professionals, bedenken hoe het anders zou kunnen. De tweede week bij nul beginnen waar anderen al vooruitgang geboekt hadden was de conclusie. Frustrerend en vooral confronterend. Voor wie deed ik dit eigenlijk? Wat wilde ik bereiken? Wat was mijn motivatie? Hoe ziet mijn leven er nu uit? Waarom was ik zo negatief over mijn lichaam? Waarom wilde ik alles alleen doen? Waarom wilde ik anderen helpen? Zei ik nooit nee tegen iemand?

Een nacht niet geslapen met veel pijn en ik heb werkelijk met de gedachten gespeeld de tweede week niet meer te verschijnen. Totdat een groepslid belde: “Ingrid het wordt tijd dat wij jou gaan steunen” Kom maandag en we slepen je er doorheen. Weer de waterlanders door deze lieverd. En ik ging! Tot op de dag van vandaag ben ik haar dankbaar voor dat telefoontje.
De start van de tweede week was anders. Ik kan het niet benoemen maar het kwartje was gevallen en het voelde goed. Zeggenschap krijgen over je pijn en reductie van de pijn voelen is iets wat al jaren niet meer voorgekomen was. Ik wilde alleen nog maar 2 rode bakstenen na 1 groene! Mijn favoriete gekleurde bakstenen is een aangereikte leervorm om te bepalen of je inspanning- en ontspanningsactiviteiten in het juiste evenwicht is. Kort daarna vergat ik de pijn tijdens de wandelingen, ik werd vrolijk van een dansje in het hotel, ik kon weer lachen bovenaan de trap en niet te vergeten het zelfvertrouwen groeide! De vertrouwelijke band die opgebouwd was met de deelnemers en het RealHealth team maakte dat het afscheid van de groep emotioneel was.

Thuis gekomen moest mijn omgeving wennen aan de andere ik. Communicatie werd nog belangrijker en het lukte mij de meesten te overtuigen of op zijn minst begrip voor de situatie te laten krijgen. Dat mijn werkgever mee wilde werken betekende veel voor mij en heb ik als zeer prettig ervaren om verder te kunnen. Tussen gezin en werk mij staande houden en het geleerde in de praktijk brengen was niet gemakkelijk. Vaak viel ik terug in oude gewoontes. Maar het gevoel dat de pijn gereduceerd kon worden, won het. Ik heb hard gewerkt aan mijzelf en ik kon meer en meer. Uurtje sporten, dagje weg, huishouden, autorijden en ja ik sprong bijna mijn bed uit…..
In de loop van de tijd merkte ik dat ik niet meer hele dagen met mijn “wekkertje” rondliep om tijdig, voorafgaand aan de pijnprikkel, te stoppen met een activiteit. Ik begon het tijd-gestuurd leven als routine te beschouwen en vond het fijn te voelen dat het zogenaamde “onbewust bekwaam” haar intrede deed. Toen de pijn niet meer mijn leven beheerste kwam de “oude” ik weer terug. Ik durfde weer mijzelf te zijn en genoot van het leven. In de jaren die volgde waren er ook tegenslagen. Een andere job ver van huis, een scheiding, verhuizen en overlijden van een dierbare. De manier waarop ik hiermee om ben gegaan kwam voor een groot deel uit de RealHealth koker; het pijn managementprogramma heeft mij op meerdere vlakken positief beïnvloed.

Nu, ruim 6 jaar later kreeg ik de behoefte om terug te gaan naar Berg en Dal. Slapen in het fijne hotel, wandelen in de omgeving, met een deelnemer uit mijn groep een vorkje prikken en dankbaar terugkijken hoe mijn leven positief veranderd is door RealHealth. Op de website zag ik bekende gezichten uit het RealHealth team van toen. Ik wil ze mijn verhaal vertellen. Sterker nog: als dank wil ik mijn verhaal uitdragen waar nodig. Hoewel ik ook besef dat niet iedere deelnemer een successtory te vertellen heeft, gun ik iedereen met chronische rugklachten van harte een nieuw begin!
Enne,.. Met mijn dochter (inmiddels 18) ga ik in de zomer 2 dagen en nachten los op een muziekfestival. Ze weet dat ik het kan!

Ingrid van der Laan